Het verhaal van TIJGER

 

  




Tijger was al enige tijd overleden. Zijn leeftijd is niet bekend, want Tijger was in eerste instantie een zwerver. Hij woonde eerst op een boerderij alvorens Karin hem in haar hart sloot en mee naar huis nam. Tijger was een echte stoere kater en vooral een groot jager.




Karin's vragen aan hem waren:

- Kun je hem iets vragen over een castratie. Ik zal het je later uitleggen.
- Waarom was hij bang voor mannen? Volgens mij was hij bang voor de man van de boerderij.
- Waarom hij is weggelopen bij zijn eerste baasje en hoe hij op de boerderij kwam en waarom?
- Was het goed dat ik hem heb laten inslapen?


Gesprekje met Tijger


Tijger was een echte jager. Ik zei tegen hem...wat kijk je boos op de foto. En hij antwoordde.... dat is mijn Tijgerlook. Hij was een trotse kater die het erg fijn vond dat hij zo gewaardeerd werd om zijn jachtkunst. En hij vond de naam Tijger erg mooi!!!

Ik had het idee dat hij bij zijn vorige eigenaren daarom juist niet werd gewaardeerd en dat ze het maar gemeen vonden dat hij jaagde. Zeker als hij vogeltjes mee naar huis nam. Maar Tijger had gewoon een groot jachtinstinct en was dus gewoon niet te houden. Hij genoot van het leven bij jou.

Buiten het feit dat hij een groot jager was, was hij ook eigenlijk wel een knuffelkat en liet hij zich graag aaien. Vooral over zijn koppie.

Hij was met koud weer ook graag binnen en zie hem bij een kachel liggen, een soort allesbrander. Een zwarte kachel met raampjes ervoor. En het lijkt wel of die in de keuken staat.

Ik zie hem bij een vijver zitten te koekeloeren naar de visjes en af en toe probeerde hij met zijn pootje er één te vangen.

Ik krijg door dat hij 8 was toen hij bij jullie kwam en 16 toen hij overleed. Als ik naar zijn pijn vraag, krijg ik pijn in mijn linker oor wat uitstraalt naar de kaak en de lymfeklieren die daar in de keel zitten. Ik krijg door dat hij daardoor niet meer goed kon eten en zeker niet meer kon jagen. Zat hij ook te kwijlen??

Dat hij niet meer kon jagen vond hij nog het ergste.

Volgens mij was het inslapen erg snel gegaan, want als ik mijn ogen sluit zie ik de grond onder me heel snel gaan. Dus ik denk dat dit met het inslapen te maken heeft. Hij vond het fijn om van de pijn verlost te zijn.

Heb je hem toevallig begraven in de buurt van een boom, links liggend aan een pad. Ik zie hem namelijk op zijn linker zij liggen. Op zijn grafje zie ik een rode roos en een nepmuis.






Reactie terug van Karin

Over Tijger: echt verbluffend wat je doorkreeg. Ik hoop dat het mij straks ook weer lukt op die manier, ik vind het zo mooi dat je dat zo meemaakt. Je krijgt echt heel duidelijk dingen door en op zo'n mooie manier.

Er zijn echt veel dingen die kloppen. Niet alles kan ik plaatsen, bijv. dat hij een knuffelkat is. Hij was niet echt aanhalig, alleen als het hem uitkwam. Het was er ook zo een, die als het genoeg was niet gewoon weg liep, maar dan daarvoor nog lekker even uithaalde met zijn klauwen of hij beet je in je hand. Als ik erover nadenk deed hij dat inderdaad volgens mij zodra je zijn lijf ging aaien en over het kopje aaien vond hij wel lekker. Zijn buik bijv. daar mocht je helemaal niet aankomen ha ha, het was zo'n apart geval, zo één met karakter, een heerlijke kat.

De leeftijd weet ik niet, hij is aan komen lopen bij de mensen waar ik toen mijn verzorgpaard had. Hij heette toen Karel en dat vond ik niets. Ik heb hem meegenomen om bij ons de muizen te vangen en heb heel erg genoten van hem. Het stukje dat hij niet gewaardeerd werd omdat hij vogeltjes ving weet ik niet of het bij die kennissen van mij vandaan komt. Dat was op de boerderij (nu geen dieren meer) en die zijn gewend dat ze jagen. Maar ik kan me wel voorstellen dat de vrouw het wel eens minder leuk vond als hij met vogeltjes aankwam en dat ook wel eens tegen hem zei. Of het komt van het adres waar hij daarvoor vandaan kwam, waar hij is weggelopen ????

De vijver is ook leuk, je wist immers niet dat wij bij het vorige huis een vijver hadden. Ik zag Tijger inderdaad vaak langs de waterkant zitten.

De kachel in de keuken: we hadden een gaskachel in de vorm van een houtkachel en die stond in de kamer, de kamer was groot en er was een open keuken (tegenover de kachel). In de keuken lag Tijger ook vaak op de grond, net daar waar de plavuizen warm waren van de leiding die eronderdoor liep. Het inslapen is inderdaad heel snel gegaan. Hij ligt inderdaad langs de heg, naast de oprit en bij een boom en naast de lantaarnpaal. Ik weet niet of er nu een rode roos bij staat, er stond wel vlakbij een struik maar ik kan me niet meer herinneren wat. Er staat geen muis op het graf, maar misschien is dat wel een wens van hem of een grapje. Ik weet niet meer zeker of hij inderdaad op zijn linker zij ligt (heel mooi dat je dat ook doorkrijgt), maar dat zal vast kloppen. Boomer, mijn "zielemaatje" ligt niet ver van hem vandaan.

Ik vind het ook zo verbijsterend dat je voelde dat hij iets met zijn koppie had. Het werd inderdaad helemaal dik en hij kon niet meer eten. Ook ademde hij heel moeilijk soms en inderdaad hij kwijlde op het laatst ook. Dat ging me zo aan het hart. Ben een paar keer naar de dierenarts geweest, maar daar stond hij bekend als "gevaarlijk". Ik heb hem toen ook Reiki gegeven en was heel benieuwd of hij daar iets van gemerkt heeft. In gedachten heb ik toen de reis naar de dierenarts gemaakt ter voorbereiding. Het bezoek aan de dierenarts ging toen ook heel goed. Ik ben nog wel benieuwd of dat kwam omdat hij zo ziek was of omdat hij me begrepen heeft en me heeft vertrouwd. Zou je dat nog kunnen vragen?

Nu ik je dit stukje schrijf komen er nog een paar brandende vragen bij me op. Kun je hem iets vragen over een castratie. Ik zal het je later uitleggen. De andere vraag is of hij bang was voor mannen, volgens mij was hij bang voor de man van de boerderij. De laatste vraag is of hij is weggelopen en hoe hij op de boerderij kwam en waarom.


Bovenstaande vragen hebben geleid tot een tweede reading met Tijger:


Vervolggesprek met Tijger


Als ik de boerderij ga beschrijven (zou grappig zijn als het klopt), dan staat het huis in het midden. Aan de ene kant staat de koeienstal (= varkensstal geweest vroeger) aan de andere kant zie ik paardenboxen. Verder zie ik een grote stalen silo (weet ik niet, nu niet meer maar in de tijd met de varkens vast wel), daar zaten veel muizen dus daar was Tijger ook vaak. Achter het huis staat opslag voor hooi en zo (zit ook hooi en stro in), in ieder geval ook een gebouw. Verder zie ik weilanden, één voor de paarden en één voor de koeien. (er is 1 weiland waar de paarden lopen)

Hij was niet echt bang voor de boer maar wel op zijn hoede. Die twee lagen elkaar niet zo. Ik zie de boer als een man met enorme grote handen in een blauwe werkjas. Zo krijg ik hem in ieder geval door.

Wat zijn castratie betreft. Dat liep niet geheel vlekkeloos. Hij heeft zich met hand en tand verdedigt om het te voorkomen. Hij wilde zijn balletjes niet kwijt. Dat zou zijn trots enorm krenken. Hij ziet zichzelf als de koning van de jungle. Zie hem ook duidelijk op een troon zitten. Het was een zelfverzekerde kater.

Ik denk dat in eerste instantie zijn castratie uitgevoerd zou worden op de boerderij, door een veearts, maar dat ging niet lukken. Zijn Tijgerinstinct redde hem tijdelijk van een castratie.

Later werd hij naar een dierenarts gebracht voor de castratie en ook daar werd hij heel agressief. Maar daar was hij machteloos en moest zijn lot maar ondergaan. Misschien ook dat zijn angst voor mannen daar vandaan kwam omdat hij nogal hardhandig was aangepakt. Na de castratie was hij iets van zijn temperament verloren, maar bleef nog steeds wel een stoere jager. Op zijn koppie geaaid worden dat mocht, zijn buik....nee absoluut niet. In de poezenwereld is de buik het meest kwetsbare deel en het laatste wat Tijger wilde is zich kwetsbaar opstellen. Dus de buik was verboden gebied.

Dan kom ik even later bij jouw huisje terecht. Staat dat in een bosrijke omgeving? Zie een soort vakantiehuisje met een heel apart dak. Soort kabouterhuisje zegt Tijger. Daar zijn zowel Boomer als Tijger. Het dak lijkt door te lopen boven de voordeur. En de voordeur is niet glad, lijken een soort schroten en naast de deur een smal raam tot op de grond.

Toen ik vroeg of zij jouw kat konden terugbrengen die toen een aantal dagen vermist was. Zag ik dat Tijger en Boomer letterlijk een poes (lijkt een soort schildpadkat) bij jou op het straatje neerzette. Zo van alsjeblieft hier is ze. Heb jij voor de voordeur een soort tegelpad met grote grijze langwerpige tegels?

Ik weet niet zeker of het inderdaad het vermiste poesje is, maar jouw hondje zal aanslaan als het poesje voor het huis zit. Nu weet ik ook niet zeker of dit in eerste instantie jouw poesje is, of dat het een poesje is wat een nieuw huisje zoekt, of dat het de geest is van het vermiste poesje. Heb de avond voor je mail wel een donker schildpadpoesje zien lopen en die zag er niet echt verzorgd uit. Misschien is het dat wel geweest, maar ik heb Spooky niet gezien. Ze is ook nog steeds niet bij mijn ex. Ik heb in gedachten wel tegen Spooky gezegd: sorry, dat ik je wilde terugbrengen, je bent niet voor niets weggelopen. Als je komt geef ik je wat eten, maar ik breng je niet terug. Hoop dat ze dat begrepen heeft.

Maar duidelijk is wel het beeld van een poes dat voor je deur zit en ik zie dat je hondje staat te blaffen bij de voordeur.






Reactie op vervolggesprek

Er klopt weer heel veel van het verhaal (ik heb de tekst met rood gemarkeerd) en het zijn echt dingen die je zeker niet wist. Je bent echt goed.

Ik hoop dat alle ellende hier snel voorbij is en ik me gauw veel beter in mijn vel voel zitten. Het begin is er in ieder geval dankzij de jassentechniek, geweldig. Dan ga ik ook meer oefenen en wil ik mij wel bij jullie clubje toevoegen. En dan ga ik ook zelf proberen contact te maken met mijn eigen dieren, het lukt nu gewoon niet.

Esther, alvast bedankt voor je moeite en aandacht. Ik hoop dat je het ziet zitten met het experiment met Nancie (het stamboekpapier). Wil je haar dan ook even zeggen dat ik veel van haar hou en vragen of ze drachtig is? Op 18 juni komt de dierenarts om te scannen, dus dan kunnen we het controleren. Wil je haar vast mijn excuses aanbieden als blijkt dat ik haar toch moet verkopen. Dit leven (alleen op stal) is niets voor haar en ik kan het financieel waarschijnlijk niet bolwerken. Ik zal mijn best doen om een heel goed huis en een fijne nieuwe eigenaar te vinden.

 

 

 

Alle leven is waardevol en kwetsbaar, behandel het met respect en liefde! - Arapaho © 2009-2015