Het verhaal van FEMMY

 

  


Dit is het ontroerende verhaal van Femmy. In november 2009 is zij op twaalfjarige leeftijd overleden. Ze was heel ziek. Op een echo bleek dat ze een tumor in de bijnier had. Ook was ze doof en bijna blind. Moest ze met Femmy nog wel naar Utrecht voor scans van buik en longen en haar dan ook nog een zware operatie laten ondergaan? Meiney heeft het moeilijke maar dappere besluit genomen om haar in te laten slapen omdat ze haar verder leed wilde besparen. Juist omdat zij zoveel voor haar betekende. Maar desondanks twijfelde Meiney alsnog of ze de juiste beslissing had genomen.


De 2 overige vragen die Meiney voor haar had, luidde:

- Heeft ze fijne jaren bij mij gehad en het leed van haar eerste jaren verwerkt?
- Heeft ze het erg gevonden dat ik haar niet meer mee nam op de lange wandelingen?


Gesprekje met Femmy


Ik krijg een heel duizelig gevoel in mijn hoofd (lijk wel dronken) en voel mijn lijf heel zwaar worden. Ze was heel moe, vooral aan de voorkant van haar lijf, het gedeelte van haar hals, nek en keel. Daarna gaat het zware gevoel naar mijn benen, die willen ook niet meer. Ze geeft zich er wel aan over aan dit gevoel, maar echt prettig vond ze het niet, wetende dat het einde in zicht was. Dan laat ze me nog even het ‘dronken’ gevoel in het hoofd voelen, waarna alles zachtjes weg vloeit.

Het inslapen is dus kennelijk vrij rustig gegaan, maar het in slaap vallen heeft ze dus wel heel bewust meegemaakt. En het lijkt erop dat ze het heeft weten te rekken. Ze wist wel dat het leven voor haar hier eindigde. Ze was heel gelukkig en was natuurlijk graag nog wat langer gebleven. Maar aan de andere kant besefte ze ook dat het niet anders kon en dat dit de enige oplossing was.

Ze wilde jou niet in de steek laten, daar was ze heel verdrietig over. Ze had het gevoel dat jullie je eerst nog wat hadden moeten voorbereiden alvorens ze naar de andere kant zou overgaan en jou moest achterlaten. Ze was er niet zeker van of jij het zo zonder haar wel zou redden, ze voelde zich als jouw dochter. Ze wist dat dit einde een grote impact op jou zou hebben en was er dus niet gerust op of jij het al wel aankon. Het afscheid nemen ging net even iets te snel voor haar zeg maar. Ze had jou ook nog even wat tijd willen geven. En zelf had ze ook nog tijd nodig gehad om afscheid van jou te nemen. Maar definitief afscheid nemen is het aller moeilijkste in het leven en daar kun je nooit tijd genoeg voor nemen. Dat beseft ze zich ook wel. Ergens leek ze wel een beetje bang voor de dood, bang voor het onzekere en angst om los te laten. Om jou los te laten.

Jij hebt er natuurlijk alles voor over gehad om haar maar niet te laten lijden en hebt daarom de juiste beslissing genomen door haar in te laten slapen. Maar heb je zelf ook bewust de tijd genomen om je op haar dood voor te bereiden? Heb je echt bewust afscheid van haar kunnen nemen? Want dat is waar Femmy zich zorgen over maakt. Zij was er niet zeker van dat jij er klaar voor was. Dat je alleen voor haar en om haar die beslissing hebt genomen. En dat je jezelf hierin bent vergeten.

Heb je het gevoel gehad dat je het jezelf hebt kwalijk genomen dat je haar hebt laten inslapen? En heb jij je hier lange tijd ontzettend schuldig over gevoeld? Ik voel dat er ongerustheid is bij Femmy, dus we moeten even zeker weten of dit gevoel ook klopt. Is er dus iets wat jij Femmy graag nog uit zou willen leggen? Of aan haar kwijt zou willen? Is er iets wat Femmy voor jou kan doen?

Femmy vindt namelijk dat jij je nergens schuldig over zou moeten voelen. Je hebt van haar gehouden, je hebt haar weer helpen opbloeien. Ze is je ontzettend dankbaar voor alle liefde en goede zorgen die ze heeft mogen ontvangen. Was blij dat ze haar oude vriendin en zielsmaatje Beitske weer terug in haar leven had gekregen. Dankzij jou!

Ondanks alle ellende die ze heeft meegemaakt, heeft ze dit leven nooit hebben willen missen. Want uiteindelijk is ze juist door die omstandigheden bij jou komen wonen. En dat was het beste wat haar was overkomen. Jou te leren kennen en lief te hebben. Jullie band was heel close en sterk en is echt voelbaar. Daarom maakt ze zich zulke grote zorgen om jou. Ze wil zeker weten dat jij verder kan met je leven en zonder schuldgevoel.

Ze had absoluut niet gewild dat je was doorgegaan met verder onderzoek, daar was ze veel te moe voor. Je hebt er dus absoluut goed aan gedaan om haar in te laten slapen en haar vele angsten te besparen. Wat zij op het laatst nodig had en heeft gekregen was de liefde en de veiligheid.

Ik denk, of heb het gevoel dat de afstand die je voelt tot Max, te maken kan hebben met je gevoel naar Femmy toe. Dat er ergens een blokkade zit, waardoor jullie niet dichter tot elkaar komen. Dat er ergens nog de pijn zit van het verdriet over Femmy en Beitske.

Je hoeft je ook niet schuldig te voelen over het feit dat ze niet meer mee kon met de lange wandelingen. Ze heeft er alle begrip voor en neemt je niets kwalijk. Dit was gewoon een logisch gevolg van haar ziekte. Ze voelde zich altijd veilig bij jou thuis, dus het was echt geen straf om achter te blijven. Ze heeft ook een hele mooie leeftijd bereikt. En één ding is zeker - als jij er niet was, was ze nooit zo oud geworden.

Ze heeft genoten van de tijd dat ze bij je was. Maar ze is nu weer gelukkig en ze is weer jong en vitaal. Ik zie haar rennen over het zand met wapperende haren en de neus in de wind. Ik ruik zelfs het zand!

Femmy en Beitske zijn weer samen. Het zijn net zussen zo die twee. Ze zijn lekker aan het stoeien en achter elkaar aan het rennen. Beitske en Femmy waren twee handen op één buik. Ze hadden vroeger veel leed en liefde gedeeld toen ze nog bij de fokker waren. Ze vingen elkaar op, pepte elkaar op en hielden elkaars hoofd boven water. De onderlinge band die zij samen hadden was sterker dan wat dan ook.

Femmy verteld me dat het afscheid van Beitske heel zwaar was. Volgens haar was ze niet goed voorbereid op het verlies. Ze wist dat Beitske heel erg ziek was, maar ze kon nog geen afscheid van haar nemen. Ze hield zich te sterk aan Beitske vast en wist niet of ze het wel zonder haar zou redden. Ze heeft Beitske natuurlijk al een keer verloren toen ze met jou mee naar huis ging en Femmy in eerste instantie alleen achter bleef bij de fokker. Toen dacht ze dat ze Beitske nooit meer terug zou zien. Door dat verdriet verliep haar zwangerschap niet zoals het hoorde. Haar vreugde was dus groot toen ze beiden, door jou, weer werden herenigd. Het verdriet voor Femmy kwam twee keer zo hard aan toen Beitske dus echt voor altijd weg was.

Ik denk dat ze door deze ervaring, bang was om voor altijd afscheid te nemen. Het verdriet dat je voelt wanneer je iemand verliest en je dan ook ziek voelen van verdriet. Diep in haar hart wilde ze je dit niet aandoen, omdat ze zelf had ervaren hoe deze pijn voelde. Het kostte Femmy dus moeite om jou op deze manier te moeten achterlaten, wetende dus hoe veel verdriet je zou hebben.

Femmy zou heel graag willen dat jij gelukkig bent en wil je laten weten dat alles goed is en dat ze je voor altijd dankbaar is dat je alleen het beste met haar voor had. Herinner je de mooie tijden die jullie samen hadden. Lach weer om die leuke en mooie herinneringen en koester ze. Volgens mij kon Femmy gekke dingen doen die je aan het lachen maakte. Ik zie haar met haar snuit over de grond of door het zand glijden en hard niezen en je dan aankijken met een bepaalde blik waarbij je je lach niet kan inhouden.

Ik zie haar genieten van wandelingen, ik ruik de dennengeur van bossen en de frisse ochtendlucht. Ik zie een groot stuk water, haar lievelingsplek. Volgens mij kom je daar nog wel eens en denk je daar terug aan haar en aan die mooie tijd. Heb je daar op die plek toevallig iets achtergelaten ter herinnering aan haar? Of is daar iets specifieks wat je aan haar doet denken? Een boomstronk of plekje waar jullie altijd zaten? Het lijkt wel of ze me iets laat zien of dat jij juist iets zou moeten zien wat je aan haar doet herinneren, speciaal op die plek. Ze is in ieder geval altijd bij je en ze houdt je goed in de gaten. Volgens mij voel je haar aanwezigheid wel eens. Ze houdt van je en zal dit ook altijd blijven doen!

Ik moet jou namens haar heel veel kusjes op je wang overbrengen en dan specifiek aan je linkerkant. Is dat omdat ze altijd links van je zat?






Beste Meiney,

Wat een uitzonderlijke lieve hond is Femmy. Ontzettend zachtaardig, grappig en intelligent.
Ik hoop dat ik je met dit verhaal heb kunnen helpen het verdriet over haar overlijden wat te verzachten en je onzekerheden weg te hebben genomen.

Laat het me alsjeblieft weten of ik haar nog wat door moet geven of dat het goed is zo. Ze is je dankbaar dat je contact met haar hebt gezocht en dat jij je beseft dat je de dood niet alleen als een eindstation moet zien.

Je moet weten dat ze er nog is en dat ze bij je blijft. Je mag haar in gedachten gerust net zo veel knuffelen als je wilt. Je kunt nog steeds tegen haar praten, ze hoort je. Ze is alleen maar fysiek uit je leven, maar je kunt haar nog steeds in je ziel voelen en van haar houden. Dit wetende, geeft je misschien nog wat meer troost.

Wil je het me laten weten als ik nog iets voor je kan doen?


Warme groet van Esther.



Reactie terug van Meiney

Beste Esther,

heel erg bedankt voor je verhaal over Femmy. Ik heb erg moeten huilen, maar voelde mij daarna opgelucht. Het verhaal klopt helemaal.

Na de eerste narcoseprik liet de dierenarts ons alleen, maar Femmy begon toen heel erg te beven en ik heb hem terug geroepen. De dierenarts legde uit dat dit soms gebeurt als de hond niet los wil laten. Volgens hem kwam het vooral voor bij Mechelse herders die geen afscheid van hun baas konden nemen.

De vrijdagnacht voor we naar Utrecht zouden gaan (wat voor mij al niet goed voelde) was ze heel onrustig. Ik zat te ontbijten 's zaterdags al vroeg en keek naar haar en heb toen de beslissing genomen om de weekenddierenarts te bellen waar we gelijk terecht konden. Ook moest ik haar meteen erna begraven omdat er geen andere tijd beschikbaar was voor de begraafplaats. Ik had haar liever nog een paar uurtjes in de woonkamer bij mij gehouden.

De grote plas die je zag is het Erkemederstrand waar ik samen met Femmy zwom. We genoten daar allebei heel erg van. Ik kom daar bijna elke week.

Haar snuit over de grond ... als ik thuis kwam was Femmy altijd uitzinnig van blijdschap en ging dan met de snuit over de grond liggen rollen. Ik gaf haar dan een duw zodat ze met een vaart over de gladde vloer schoof en dat vond zij en ik leuk. Max begroet mij wel maar loopt dan meteen weer weg.

De linkerkant waar ik kusjes kreeg; ik heb vreselijke migraine aanvallen en altijd aan de linkerkant.

Ik voel mij soms schuldig omdat haar lijden mij soms zo aan het hart ging dat ik wilde dat ze zou inslapen. Ze sliep soms namelijk zo diep dat ik haar niet wakker kon maken en ik hoopte dan dat ze zo zou wegglijden en ik niet de beslissing hoefde te nemen.

Meteen na haar dood ging ik zoeken naar een nieuwe hond wat nog niet gelukt is. Ik stond mijzelf niet toe om stil te staan bij haar dood en wilde meteen het plekje weer opvullen.

Ik heb nu de fokker waar ze vandaan kwam gemaild of hij nog een herplaatsing heeft. Zo kan ik een andere hond van dezelfde plek, misschien weer blij maken.

In de tijd dat ik Fem en Beits samen had, was ik mij altijd bewust van het feit dat de twee eenheid die zij vormden uniek was en dat ik nooit meer zo'n lief stel honden zal krijgen.

Ik ben heel blij dat ik jou gevonden heb en zo weer even contact met ze gehad heb. Het voelt nu veel beter. Nu het niet meer vriest ga ik morgen haar graf in orde maken. Het gedenksteentje dat ik had besteld, is net deze week geleverd en ik zal er wat primula's bijzetten. Ze ligt samen met Beitske in een graf.

Wil je Femmy laten weten dat ik heel blij ben dat ze Beitske heeft terug gevonden en dat ik ze allebei nooit zal vergeten en dat ik ze bedank voor alle liefde die ze mij gegeven hebben. En dat ik ze nu laat gaan.


Nogmaals heel veel dank, Meiney

 

 

 

Alle leven is waardevol en kwetsbaar, behandel het met respect en liefde! - Arapaho © 2009-2015