Het verhaal van BOB

 

  



Op 18 februari 2011 is Bob, de allerliefste en trouwe lieveling van Natasja en haar gezin, overleden aan de gevolgen van een aanrijding. Ze missen hem allemaal vreselijk erg en vragen zich af hoe het nu met hem is. Het verdriet is enorm omdat Bob zo bijzonder was! Graag wil ze weten of hij het goed heeft waar hij nu voort leeft en/of dat er hierna meer is.




De vragen die Natasja voor hem had, zijn:

- Wij waren er helaas zelf niet bij toen Bob overleed, hoe heeft hij dat ervaren?
- Hoe gaat het nu met Bob?
- Is hij nog bij ons en waar kan ik dat aan merken?
- Welke boodschap heeft Bob voor ons, waarvan wij allemaal nog wat van kunnen leren?

En wil je hem zeggen dat wij hééél vééél van hem houden!


Gesprek met Bob


Ondanks dat ik contact heb met Bobby, laat hij zich niet echt zien. Mogelijk dat dit extra veel energie kost die hij liever niet wil verspillen. Het is prima zo, het werkt goed.

Hij mist de vertrouwde armen om zich heen. Zijn dagelijkse knuffeltjes en liefde die hij altijd kreeg van jullie. Ik voel dat hij is teleurgesteld dat hij niet meer op aarde is. Hij was gelukkig hier....

Op een gegeven moment krijg ik hem zo ver dat hij bij mij komt. Ietwat aarzelend nog. Ik ga op de grond in kleermakerszit zitten en neem hem in mijn armen. Ik heb de neiging om hem te wiegen en een wijsje te neuriën waardoor hij kalmeert. Heb jij dit vroeger weleens bij hem gedaan misschien? Het voelt namelijk heel vertrouwd voor hem. Hij ligt lekker in mijn schoot en heeft zijn koppie op mijn linker arm en ik aai hem zachtjes over zijn rug. Hij geniet hier duidelijk van.

Ik stuur hem wat helende energie terwijl ik hem heen en weer wieg en aai.

Je vertelde mij dat je er niet bij was toen hij overleed. Heb je hem door een arts laten onderzoeken om erachter te komen wat de oorzaak was? Ik voel heel veel energie bij zijn borstkas, dus ik denk dat daar het probleem kan hebben gezeten. Misschien dat het met zijn longen te maken kan hebben of zijn hart? In ieder geval had niemand het kunnen voorkomen, het was naar mijn idee iets dat plotseling is gebeurd. Ook Bobby heeft het niet zien aankomen. Was het trouwens 's avonds gebeurd? Het is zo donker in huis, ik voel wel dat jullie dicht bij hem waren.

Je hoeft je niet schuldig te voelen. Als je er iets aan had kunnen doen, dan had je dat ook allang gedaan. De liefde die ik in hem voel is immens en dat is wederzijds. Bobby wil niet dat je met een schuldgevoel door het leven gaat. Gooi die last maar overboord want je kunt er niets mee, je doet alleen jezelf pijn.

Bobby was een vrolijke jongen, gek op spelen en energie voor 10. Hij was niet alleen lief en een charmeur, hij was ook een wijze en intelligente hond. Hij wist precies wat hij wel en niet aan kon. Hij voelde heel goed aan of iemand (hond of mens) de juiste energie bij zich had. Was dat niet het geval, dan zocht hij ook niet de confrontatie op, maar ging hij rustig verder met waar hij mee bezig was. De kat uit de boom kijken was voor hem dus aanvoelen of iets goed was of niet, want hij deed het niet zo zeer uit onzekerheid. Bobby had namelijk een hele sterke energie en dat konden andere honden maar al te goed aanvoelen. Het kaas niet van zijn brood laten eten was nooit aan de orde, want zo ver liet hij het niet komen. Hij straalde duidelijkheid en kracht uit. De kracht van een leider om het zo maar te zeggen. Ook al was hij wat klein van stuk, zijn energie was en is groots.

Dat verklaart denk ik ook waarom hij zo goed met die herder kon opschieten. Bobby wist precies wat de herder nodig had. Hij zag de herder niet als groot en gevaarlijk, hij liet de herder in zijn waarde om wie hij daadwerkelijk was en niet zoals de mens hem heeft gemaakt of bestempeld. En Bobby? Bobby was gewoon alleen maar zichzelf.

Ik heb heel sterk het gevoel dat Bobby een oude ziel heeft. Dat wil zeggen dat hij eerder op aarde is geweest en dus heel veel ervaring heeft. Hij bezit een grote wijsheid en kracht, dat het gewoon niet anders kan zijn.

Als ik hem zo binnen jullie gezin zag, merk ik ook dat hij met iedereen een eigen specifieke band had. Alsof hij zich aanpaste naar ieders eigen persoonlijke energie.

Ik zie af en toe een jong meisje voor me, die al huppelend voorbij komt. Volgens mij heeft ze lang licht bruin haar. Een vrolijk maar ook gevoelig kind. Ik denk dat zij een speciaal plekje had bij Bob. "Voorzichtig" hoor ik Bobby zeggen. Alsof ze aan de buitenkant een heel vrolijk kind is, maar dat er van binnen heel wat gebeurt. Ze is gevoeliger dan ze laat zien. Het kan soms lijken alsof ze makkelijk overal doorheen fietst, maar ondertussen stromen allerlei emoties door haar heen die ze niet goed kan of wil uiten. Achter haar vrolijkheid schuilt dus meer. Ik denk dat het jouw dochter zou kunnen zijn, maar er zit denk ik ook een stukje van jou bij. Een stukje van jouw innerlijke kind. Herken je dit? Je bent een sterke vrouw die niet altijd aan de buitenwereld wil laten zien wat er precies in jou omgaat. Dat heeft met kwetsbaarheid te maken. Je vindt het moeilijk om je kwetsbaarheid te tonen.

Dat wiegen en het neuriën dat ik met Bobby deed en waar hij zo van genoot, is ook een stukje dat bij jou hoort. Jij hebt dat denk ik ook heel hard nodig om gerustgesteld te worden. Door een ander te troosten, troost jij ook jezelf. Ik denk dat healing en zelfhealing heel goed bij jou passen. Ik weet niet of jij daar al wat mee doet? Maar anders zou je hier wat mee kunnen doen. Als je een ander healt, heal je ook jezelf. Dat is het mooie ervan, het mes snijdt in dit geval altijd aan twee kanten.

Ik voel ook een sterke mannelijke energie in huis. Grote sterke handen en een klein hartje. Ook daar wist Bobby met gemak mee om te gaan. Zijn vrolijkheid gaf jouw gezin een positieve energie. Hij bracht een lach op ieders gezicht, zelfs bij mensen die niet echt iets met honden hebben. Hij had iets veroverends over zich; wat ik zeg een echte charmeur. Je kon nooit boos op hem zijn, althans niet lang. Als je in zijn ogen kijkt zie je alleen maar liefde, daar kon je toch niet boos op blijven?

Bobby was ook wel een hondje die van uitdagen hield. Of kan ik beter zeggen uitnodigen, want als hij wilde spelen dan nodigde hij je met alle plezier uit om mee te doen. Voor hem was het spelen ook een uitlaatklep, dat had hij nodig. Zo kon hij zich ontladen en weer nieuwe energie opdoen. Lachen en plezier hebben gaf hem heel veel energie, maar bracht ook uiteindelijk veel energie, voor iedereen.

Dat Bobby een bijzonder dier was en nog steeds is, staat buiten kijf. En ja, Bobby is nog steeds bij je en dat zal ook zo blijven. Hij zal altijd een deel van jullie zijn, een mooie herinnering aan liefde, vertrouwen en vrolijkheid. Mijn ervaring is dat dieren absoluut kunnen laten zien dat ze nog bij je zijn. Je kunt het niet alleen voelen, soms sturen ze ook bijzondere tekenen naar je toe. Een vlindertje op een tijdstip die je niet zou verwachten. Een verdwaald speeltje dat je ineens tegen komt. Soms zie je zijn/haar silhouet in de wolken. Of als je zijn lievelingsspeelgoed in je handen houdt kun je een bepaalde vibratie voelen of kan het speeltje koud of warm aanvoelen. Ze kunnen bijvoorbeeld ook in je dromen verschijnen. Kinderen staan vaak wat meer open voor boodschappen, dus het kan zo maar zijn dat zij wel hebben gemerkt dat Bobby een boodschap heeft achtergelaten. Vraag er maar eens naar. Maar het grootste bewijs dat Bobby bij ons is, is natuurlijk deze reading. En het feit dat je mijn site hebt gevonden.

Ik vraag Bobby of je nog iets speciaals hebt wat aan hem doet herinneren. Dan laat hij mij een zilveren kettinkje zien waar iets aan hangt. Een bedeltje lijkt het. Is dit inderdaad zo, of denk je eraan om zoiets te kopen ter herinnering aan hem? In ieder geval is het iets wat je bij je kunt dragen, dicht bij je hart.

'Steek dat kaarsje maar af en toe voor me aan', zegt Bobby. Klopt het dat ik een tafeltje zie waar zijn foto op staat? Met een kaarsje erbij? Ik zie ook iets wat de kinderen speciaal voor hem hebben gemaakt. Iets met kleuren.






Lieve Natasja,

Ik hoop dat deze reading jou wel de geruststelling heeft gegeven waar je zo naar op zoek bent. En dat dit verhaal jou en je gezinsleden weer de moed geeft om verder te gaan. Wanneer Bobby ziet dat het beter met jullie gaat, zal het met hem ook beter gaan. Het heeft gewoon extra tijd nodig, omdat jullie geen afscheid van elkaar hebben kunnen nemen. De schrik van het plotselinge verlies heeft er behoorlijk ingehakt. Het is goed om gewoon lekker tegen hem te praten wanneer je daar behoefte aan hebt. Hij hoort je en hij vind het fijn, want op deze manier blijft hij deel uitmaken van jouw gezin.

Ik moet ook van hem zeggen dat hij heel veel van jullie houdt! Hij wil jullie bedanken voor de warmte, de liefde en de goede zorgen die hij heeft mogen ontvangen.

Ik wil Bobby graag bedanken voor dit prachtige gesprek en zijn openhartigheid en wens hem heel veel liefde en vertrouwen toe. Jij Natasja bedankt voor je vertrouwen! Ik wens ook jullie heel veel sterkte toe.


Lieve groet van Esther.



Reactie terug van Natasja

Lieve lieve Esther,

Ik sta helemaal paf, ben weer even door een dal gegaan, maar ook met een glimlach, want ja dit is Bob! Ik moet je dit nu even laten weten hoor, ik ga de mail vast nog tig keer doorlezen, maar wil je toch alvast even een reactie geven. Je hebt het zo bij het goede eind!! Zoveel details kloppen.

Bob zat vaak bij mij op de bank, en juist... ik in kleermakers zit en hij kroop op mijn schoot, onder een dekentje want dat vond hij heerlijk. Als hij maar lichamelijk contact had. Ongelofelijk dat hij bij jou ook zo zat, snik snik maar zo mooi! Fijn dat jij ook zo liefdevol naar hem toe bent!

Mijn dochter is beslist dat kleine meisje met inderdaad lang bruin haar. Een vrolijk maar gevoelig meisje, leven lacht haar toe alles loopt zoals het moet, maar ze is o zo gevoelig, genen van mij denk ik?! Ik denk als ze dit leest, dat ze ook echt even met haar mond vol tanden staat.

Bob is overleden aan de gevolgen van een aanrijding, ik heb op een hondenforum bij memoriam, dit verhaal helemaal getikt hoe het gegaan is en hoe Bob was, zou het verhaal erbij voegen, misschien wil je het lezen? Hij is aangereden en bij de dierenarts heeft hij een longbloeding gekregen, ook daarmee zat je goed, door energie aan te voelen bij zijn borstkas.

Die grote man in huis is mijn man, ook daar heb je het exact weer bij het rechte eind, brede man met een zeer klein hartje, Bob was ook echt zijn vriend, altijd met hem bezig. John is wel 3x afscheid wezen nemen van hem, voor hij het los kon laten, kapot was hij ervan en met zoveel schuldgevoel ook weer zo ongelofelijk dat je hem zo beschreef, John is idd een man waar je niet zomaar even omheen loopt, maar een heel heel klein hartje.

Op Bob kon je ook niet boos zijn, was ook niet nodig, hij luisterde heel goed, hij begreep ons en wij begrepen hem, hoefde we ook geen moeite voor te doen.
Dat Bob een oude ziel was geloof ik gelijk, hij was zo intelligent, hele gesprekken voerde hij op zijn manier, had overal zijn eigen geluidje voor en wij wisten wat hij bedoelde.
Zo hielp hij mee met de boodschappen naar binnen brengen in zijn bekkie, en elke vrijdag dat mijn man thuis kwam met bloemen, dan voelde of wist Bob al dat hij eraan kwam, ging dan op de leuning zitten piepen, ik deed dan de deur open en John gaf de bloemen aan Bob, die hij dan al rennend naar mij kwam brengen, niet alleen zijn staart schudde, zijn hele kont schudde mee, dit vond hij geweldig.
Nog nooit hebben wij hem horen grommen tegen ons in zijn leventje, als hij een kluif had, kwam hij op schoot en duwde de kluif in onze handen, wij moesten dat vasthouden, want dat kloof makkelijker voor hem, wat een vertrouwen van zo'n beestje hé.

Spelen vond Bob helemaal super, kwam ook altijd even aan met een speeltje, bal of zijn touw. Ik heb nog een zoon die regelmatig zijn vrienden hier naartoe meeneemt en dat vond Bob helemaal geweldig, dan zat hij erbij hoor, want die jongens speelde wel met hem, altijd uitdagen/aandacht vragen deed hij.
Hij ging met ze mee vissen en zat uren te turen lang de waterkant, week geen moment van hun zijde, schitterend vond hij dat. Ik kan wel uren over hem schrijven, hij was zo trouw, zo lief, zo bijzonder!

Daarom ben ik nog langerna niet toe aan een andere hond, niet omdat ik dit naar Bob toe niet goed vind voelen, maar ik hang nog veel te veel aan Bob zou veels te veel gaan vergelijken, en dat zou nog niet eerlijk zijn naar een andere hond toe.

Ook de bedel heb je bij het rechte eind, ik en mijn dochter hebben een pandora bedel besteld met zijn naam en waar we een beetje van zijn as in kunnen doen, om hem dicht bij ons te dragen.

Op een kastje staat een canvas lijst met foto van Bob, zijn urn en kaarsjes ook dat klopt.

Ja en dan over mijzelf ik ben een enorme binnenvetter, laat niet gauw mijn gevoelens zien, een enorme denker, heel kwetsbaar, trek me ook van alles aan .... teveel emoties, gevoelens toelaten, dat jij nu komt met healing of zelfhealing is frapant, ik ken het niet, maar ben wel nieuwsgierig wat jij daarmee bedoelt?
Ik ga nog eens een aantal keer de mail tot mij nemen, staan zoveel wijsheden in, zoveel boodschappen.

Met een lach een traan maar ook innerlijke rust heb ik je mail kunnen lezen. We hadden het gister nog over feedback, maar ik kan je daarbij niet helpen hoor, alles klopt, heel duidelijk heb je alles omschreven, heel mooi warm en zo liefdevol.

Ik en mijn gezin gaan eraan werken om dit allemaal een plekje te geven en los te kunnen laten, maar dankzij jouw hulp weet ik zeker dat ik de goede weg in zal slaan, zal daarbij jou mail nog tig keren nodig hebben om te lezen, maar dat is goed, dat voelt goed!

Ik wil je namens mij, maar ook namens mijn gezin zo veel keer bedanken, prachtig wat jij kan doen zeg, wat mag jij je gezegend voelen!


Een hele dikke knuffel en liefs Natas.

 

 

 

Alle leven is waardevol en kwetsbaar, behandel het met respect en liefde! - Arapaho  2009-2015